จุดเริ่มต้นของคำว่า “โชว์ห่วย” ร้านขายของเบ็ดเตล็ดข้างบ้าน ที่คนไทยคุ้นเคยและเรียกขานกันมานานว่า “โชห่วย” อยู่ๆก็มีผู้หวังดีอยากช่วยยกระดับ จึงปรับเปลี่ยนชื่อให้ใหม่เป็น “โชว์สวย”

ผมอยากเรียนชี้แจงว่า”โชห่วย” มีที่มาจากภาษาแต้จิ๋ว ซึ่งการออกเสียงที่ถูกต้องคือ “โชวห่วย” (ต้องมีว.แหวนเป็นตัวสะกดด้วย) สมัยก่อนยังมีการเขียน และการออกเสียงอย่างถูกต้อง แต่นานวันเข้า ไม่รู้ใครอุตริตัดตัว “ว.แหวน” ออกไป ทำให้การออกเสียงเพี้ยนมาเรื่อยๆ และคงจะเพี้ยนต่อไป ถ้าไม่มีใครทักท้วง

เช่นเดียวกับเครื่องดนตรีจีนชนิดหนึ่ง ที่ช่วงแรกๆเรียกผิดกันว่า”กู่เจิ้ง” แต่เสียงวรรณยุกต์ที่ถูกต้องคือ “กู่เจิง” ไม่ต้องมีไม้โท ระยะหลังก็เริ่มมีคนเขียนและอ่าน ถูกต้องมากขึ้น

อันที่จริง ความหมายดั้งเดิมของร้านโชวห่วย เป็นคำที่ออกจะติดลบอยู่หน่อยๆ เพราะแปลว่า “ร้านสินค้าหยาบๆ”

แม้แต่ภาษาแต้จิ๋ว ก็ยังมีคำเรียกที่ฟังดูดีขึ้นว่า”ร้านจับห่วย” ซึ่งหมายถึง “ร้านสารพัดสินค้า” หรือจะแปลเป็นไทยให้ไพเราะ ก็อาจจะเป็น “ร้านหลากสินค้า”หรือจะให้มีรสชาติแบบไทยโบราณ ก็อาจเรียกว่า”ร้านของหลาย” คือ มีข้าวของมากมายให้เลือก

ในญี่ปุ่น ร้านลักษณะนี้ เรียกว่า “โชเต็ง” “เต็ง” แปลว่าร้าน “โช” แปลว่า “ขาย” รวมความแล้วก็คือร้านขายของ นั่นเอง

ไกลออกไปหน่อยถึงบ้านเมืองฝรั่งมังค่า เขาก็เรียกร้านประเภทนี้ว่า “มัมแอนด์พัพสโตร์” ถ้าแปลให้เข้าใจง่ายๆก็คือ “ร้านพ่อแม่พี่น้อง” ซึ่งมีความหมายถึงร้าน ของเพื่อนบ้านใกล้เคียงเล่ามายืดยาว ก็เพื่อจะบอกว่า ชื่อ”ร้านโชห่วย” ถูกทำให้เพี้ยนไปแล้ว โดยสื่อและคนในสังคมไทย เราน่าจะหาคำเรียกใหม่ ให้ฟังดูดีขึ้น เช่นร้าน “จับห่วย” หรือใช้ชื่อไทย ว่าร้านขายของชำ (ซึ่งผมก็คิดว่ามีที่มาจากภาษาแต้จิ๋วนั่นแหละ)

“ร้านขายของใช้ประจำวัน” หรือเรียกว่า “ร้านเพื่อนบ้าน” ตามอย่างฝรั่งและถ้าจะให้ดีที่สุด ผมคิดว่าน่าจะเป็นธุระของคุณครูภาษาไทยทั้งหลาย มาช่วยกันคิดตั้งชื่อเก๋ๆ เท่ๆ เพื่อให้เป็นหน้าเป็นตา ของผู้ประกอบอาชีพนี้จำนวนมหาศาลในประเทศไทย

สุดท้าย ถ้าไม่มีใครจริงๆ ก็ต้องขอให้สื่อมวลชนผู้เชี่ยวชาญภาษาไทย อย่างพี่กิเลน ช่วยคิดชื่อให้หน่อยคุณก่อศักดิ์ จบจดหมายด้วยคำถาม…ผมว่า ครูภาษาไทย หลายท่าน คงคิดกันได้แล้วหลายคำ ที่จริงคำ “โชว์สวย” ของรัฐมนตรี ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ ก็เก๋และเท่มากๆ

ปัญหาของการใช้ภาษา อยู่ที่ยังไม่คุ้นลิ้น คุ้นหู ถ้าคุ้นเมื่อไหร่ ก็ใช้กันไปเองพูดถึงผู้รู้ ผมว่าคุณก่อศักดิ์เองมากกว่า ที่รู้หลายภาษาทั้งด้านลึกด้านกว้าง อย่างตอนนี้คำ “ร้านสะดวกซื้อ” ก็ติดปากคนไทย พอๆกับชื่อ “ร้านเซเว่น อีเลฟเว่น” บารมีใครล่ะนั่น

ถ้าให้ผมแนะ…ผมก็จะแนะว่า ปล่อยให้เขาเรียก “โชห่วย” ผิดๆกันต่อไป เพราะคำที่ผิดนั้น เมื่อสื่อแล้วเข้าใจตรงกัน หลักภาษาที่ว่าแน่แค่ไหน ก็ต้องหลีกทางให้ จนผิดเป็นถูกไปเอง ผมมีเหตุ ที่ต้องรีบเอาจดหมายเรื่องโชห่วยคุณก่อศักดิ์ลง เพราะกำลังได้ช่องเอาไปเล่น กับหลายเรื่องในบ้านเมือง

ปัญหาสามจังหวัดใต้…ตั้งแต่เริ่มเจรจากันมา ฝ่ายรัฐบาลดูประหนึ่งว่ากำลังได้แต้ม แต่พวกผู้ก่อการก็ดูจะดุร้าย เร่งทำแต้มฆ่ากันมากขึ้นถึงเดือนรอมฎอนก็เถอะ รับปากกันแล้ว ใครจะกล้านอนใจ จะไม่เกิดอะไรขึ้น

เรื่องตัวเลขเงินจำนำข้าว…เพิ่งเจอตัวเลขกันจนได้ ก็แค่เอา 2 หาร จาก 2.6 แสนล้าน ก็เหลือ 1.3 แสนล้าน…แม่เจ้าโวย

ส่วนคดีฆ่าคุณเอกยุทธ อัญชันบุตร…ตำรวจทำท่าจะปิดคดีได้สวย…แต่ทนายคนตาย เขาตั้งประเด็นสงสัย ไว้ถึง 8 ข้อ 1 ทำไม 2 ทำไม…จนถึง 8 ทำไม เจ้าเด็กผู้ชายตัวบางๆสองคน จึงฆ่าคนกำยำมะขามข้อเดียว…ได้ด้วยมือเปล่า ง่ายจังเลยทั้งสามเรื่องราว เหล่านี้ แหละครับ ที่ผมจะขอยืมคำโชห่วย…ของคุณก่อศักดิ์ มาแผลงใช้เป็น”โชว์ห่วย”

จะโชว์อะไรกันทั้งทีก็น่าจะโชว์กันให้ดีๆหรือคิดว่าคนไทยเป็นควาย… กระตุกเชือกสนตะพาย…ก็เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้าย เชื่อตามกันไปทั้งเมือง

: ที่มาบทความ นสพ.ไทยรัฐ 20 มิ.ย. 2556