ศรัทธาไร้พรมแดน ใจที่กว้างใหญ่กว่าเชื้อชาติ ศาสนา
ณ วัดสามัคคีบรรพต บางเสร่ จังหวัดชลบุรี
ภาพหญิงชาวมุสลิมนั่งพนมมือกราบพระพุทธรูปอย่างสงบน้อมใจ
เบื้องหน้าท่าน พระครูเกษมกิตติโสภณ (พระอาจารย์จ่อย)
เจ้าคณะตำบลพลูตาหลวง เจ้าอาวาสผู้มีจิตเมตตา
มิใช่เพียงภาพของการไหว้
แต่คือ ภาพของปัญญา ที่มองเห็น “คุณธรรมร่วมกันของมนุษย์”
“นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ”
สุขอื่น ยิ่งกว่าความสงบ ไม่มี
ในโลกแห่งความหลากหลายทางศรัทธา
เมตตา คือสะพาน
สติ คือแสงนำทาง
ปัญญา คือการมองข้ามเปลือกนอกไปสู่แก่นกลางแห่งคุณธรรม
พระอาจารย์จ่อยกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า…
“ใจที่เปิดกว้าง ย่อมเห็นคนต่างศาสนาเป็นเพื่อนร่วมโลก
ไม่ใช่คนแปลกแยก
การไหว้ มิใช่การละศรัทธา
แต่คือการแสดงความเคารพต่อ ‘ความดี’ ซึ่งเป็นภาษาสากลของมนุษย์”
“ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารึ”
ธรรมแล้วย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
หญิงชาวมุสลิมผู้นั้น
มิได้ละทิ้งศรัทธาแห่งอัลลอฮ
แต่เธอแสดงให้โลกเห็นว่า
ความเคารพในสิ่งดีงาม ไม่เคยมีศาสนาใดห้ามได้
เธอกราบอย่างเข้าใจ
ไม่ใช่เพื่อเปลี่ยนศาสนา
แต่เพื่อแสดงความนับถือใน “ธรรม”
ที่สะอาด สว่าง และสงบ
พระอาจารย์จ่อย ยังได้เตือนใจญาติโยมว่า…
“ทุกศาสนาสอนให้เราละชั่ว ทำดี ทำใจให้บริสุทธิ์
หากเรายังแบ่งแยกศาสนา เราก็ยังยึดติดในเปลือก
พึงระลึกไว้ว่า…
ผู้ที่มีเมตตาในใจ คือผู้มีศาสนาในหัวใจ แม้มิได้เอ่ยนามพระเจ้าองค์ใด”
“อนิจจา วต สงขารา”
สิ่งทั้งหลายไม่เที่ยง แม้ความเชื่อก็แปรเปลี่ยนตามกาล
แต่สิ่งที่มั่นคงเสมอ คือ ความดีที่เราทำ
วัด…
ไม่ใช่ของชาวพุทธเท่านั้น
แต่คือ “พื้นที่แห่งปัญญา”
ที่เปิดรับทุกใจที่ศรัทธาในความดี
ไม่ว่าสวมศีรษะด้วยผ้าโพก หรือห่มจีวรสีใด
เพราะในท้ายที่สุด
ธรรมะไม่ได้ถามว่า คุณนับถือศาสนาอะไร
แต่ถามว่า… คุณได้ทำดีไว้แค่ไหน
