จูถานได้เป็นหวางหรืออ๋องตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เติบโตขึ้นมาสนใจรสายนศาสตร์กับลัทธิเต๋าเพื่อแสวงหายาอมฤต ทั้งยังร่วมมือกับพระชายาแซ่ทัง จับเด็กๆ เข้าไปในวังจนชาวบ้านไม่พอใจ เมื่อองค์หมิงไท่จู่ทรงทราบเรื่องก็พิโรธยิ่งนัก สั่งประหารพระชายาแซ่ทังด้วยการประหารแล่เนื้อทีละชิ้น แต่กลับละเว้นพระโอรสของพระองค์เอง
ข้อมูลจากหนังสือ “พงศาวดารเมืองโจวเฉิง” 《邹城市志》 กล่าวว่า
“จูถานเป็นคนสุภาพและมีมารยาทดี มีการศึกษาดี เชี่ยวชาญด้านดนตรี หมากรุก การเขียนอักษร และการวาดภาพ แต่ไม่นานหลังจากที่เขาได้เป็นเจ้าศักดินา ก็ติดผู้หญิงและใช้ชีวิตอย่างหรูหราและเสเพล กลัวว่าจะไม่สามารถเสพสุขในโลกได้ จึงอยากมีชีวิตอยู่ตลอดไป เขาบูชาเทพเจ้าและสวดคัมภีร์ตลอดทั้งวัน ทำการกลั่น “ยาอมฤต” (仙丹) ส่งเจ้าหน้าที่ไปค้นหาหมอที่มีชื่อเสียงและยาที่ดี และเชื่อในลัทธิเต๋าที่ซึ่งสอนทักษะทางเพศแก่เขา ผลที่ตามมาคือ “เขากินตัวยาที่มีทองคำและหินซึ่งมีพิษและทำร้ายดวงตาของเขา” และก็ตาบอดเมื่ออายุ 18 ปี หากเขากลับมาสู่หนทางที่ถูกต้องก็จะรอดได้ แต่เขาหมกมุ่นอยู่กับมันและกิน “ยาอมฤต” ต่อไป สุดท้ายเขาก็ถูกพิษและป่วยหนัก ไม่มีหมอคนไหนช่วยเขาได้ และเสียชีวิตเมื่ออายุ 19 ปี เมื่อจักรพรรดิไท่จูแห่งราชวงศ์หมิงได้ยินรายงาน พระองค์ก็พิโรธยิ่งนักกระทืบพระบาทกับโต๊ะแล้วตรัสว่า “ฮวงถัง สือไจ้ฮวงถัง” (ซึ่งหมายความว่า “บ้าบอ ช่างบ้าบอจริงๆ!” / 荒唐，实在荒唐！)
หลังจากการอภิปรายกันในราชสำนัก องค์หมิงไท่จู่ จูหยวนจางก็พระราชทานนามหลังมรณกรรมให้ว่า “ฮวง” (荒) หรือ “บ้าบอ”
สุสานของ “หลู่ฮวงหวาง” ตั้งอยู่ที่เมืองโจวเฉิง มณฑลซานตง ขุดค้นมื่อปี 1970 และนี่คือภาพของศพหลู่ฮวงหวางที่ยังสวมชุดมังกรอยู่
