ชาวพุทธทุกคนรู้ดีว่า พระพุทธองค์ทรงพระปรีชาสามารถสูงส่ง ทรงฉลาดเป็นเลิศ อีกทั้งยังทรงตรัสรู้ชอบได้ด้วยพระองค์เอง ฯลฯ แต่จะมีชาวพุทธสักกี่คนที่รู้ได้ว่า ธรรมะที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบมานั้น มันดับแต่ความทุกข์ทางใจได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น มันไม่ทรงสามารถที่จะเอาชนะความทุกข์ทางกายได้เลย เห็นได้จากการที่แม้พระพุทธองค์จะทรงตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าได้แล้ว พระองค์ก็ยังทรงเจ็บป่วย แก่ชราและตายในที่สุด เพราะถ้าพระพุทธองค์ทรงเอาชนะความเจ็บป่วยได้ พระองค์ก็คงจะไม่ต้องประชวรหลังจากที่ได้ฉันท์”สุกรมัทวะ”ของนายจุนทะเข้าไปทำให้ปรินิพพานในที่สุด ถ้าพระองค์ทรงเอาชนะความแก่ได้ พระองค์คงไม่เข้าวัยชราจนมีอายุ 80 พรรษา และถ้าพระองค์ทรงเอาชนะความตายได้ พระองค์ก็คงไม่ต้องปรินิพพาน แต่ต้องเป็นอมตะ และเมื่อพระองค์ทรงเห็นว่าไม่สามารถที่จะเอาชนะความทุกข์ทางกายได้ “เพราะการเกิดทุกคราวก็ต้องเป็นทุกข์ล่ำไป” แต่ถ้าจะหนีขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ สักวันเมื่อหมดอายุไขก็ต้องจุติมาเกิดอีกอยู่ดีไม่มีวันสิ้นสุด และพระพุทธองค์ทรงรู้ดีว่า ถ้าจะหนีความทุกข์ให้ได้ตลอดไป ต้องหนีเข้าสู่ประตูนิพพานให้ได้ และในทึ่สุดพระพุทธองค์ก็ทรงค้นพบหนทางเข้าสู่ประตูนิพพาน แล้วพระองค์ก็ทรงเสด็จเข้าสู้ประตูนิพพานได้สำเร๊จ หลุดพ้นจากความทุกข์ไปได้ตลอดกาล แล้วพระพุทธองค์ยังได้ทรงสอนวิธีที่จะเข้าสู่ประตูนิพพานเอาไว้ให้พวกเราชาวพุทธใช้เดินทางตามพระองค์เข้าประตูนิพพานไปอีกด้วย..
ตรีรัก……..(จี้กง รำพัน)
