พระเศียรแหลม..
มีคำถามว่า ทำไมพระพุทธรูปจึงมีพระเศียรแหลม
ในเมื่อพระพุทธเจ้าของเราก็เป็นมนุษย์
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเขาสร้างพระพุทธรูป
เพื่อให้คิด เป็นปริศนาธรรม …..
พระเศียรแหลมนั้นหมายถึง สติปัญญาที่เฉียบแหลม
ในการดำเนินชีวิต สอนให้เราใช้ชีวิตและ
รู้จักแก้ปัญหาต่างๆด้วยสติปัญญาไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์
ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในโลกนี้ไม่มีอะไรแก้ไขไม่ได้
ค่อยๆคิด ค่อยๆแก้ ใช้ปัญญาพิจารณาไตร่ตรอง
ให้รอบคอบเสียก่อน แล้วความผิดพลาดจะเกิดขึ้นน้อย
หรือแม้มันเกิดขึ้น เราก็จะเรียนรู้จากมันได้อย่างรวดเร็ว
ปัญญาคือที่สุดแห่งธรรม หากมีปัญญา ชีวิตจะไม่มีปัญหา
เพราะทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาจะกลายเป็นเครื่องมือ
ที่สามารถนำไปใช้พัฒนาจิตใจได้เสมอ
- พระกรรณยาน
หูยานเป็นปริศนาธรรมให้ชาวพุทธเป็นคนหูหนัก
คือมีความหนักแน่นมั่นคง ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ
แต่หมั่นคิดพิจารณาไตร่ตรองด้วยสติปัญญาอันแยบคาย
แล้วจึงเชื่อในหลักฐานและข้อพิสูจน์ที่ตัวเองได้นำไปทดสอบแล้ว
เราต้องเชื่อมั่นในหลักเหตุและผล (Cause & Effect)
เชื่อว่าบุคคลหว่านพืชเช่นใดย่อมได้รับผลเช่นนั้น
เชื่อว่าสุดท้ายคนๆเดียวที่จะสามารถทำให้เราสุขหรือทุกข์
ดีหรือเลวได้คือ ตัวเราเอง
และชีวิตเราจะเสื่อมทรามหรือเจริญรุ่งเรือง
ก็ขึ้นอยู่กับความคิด คำพูด และการกระทำของเราเอง
ฉะนั้น ในการใช้ชีวิต ให้มีความสุขุมเยือกเย็น
มีสติ และมีเหตุผลเข้าไว้ อย่าปล่อยใจไปยึดตามสิ่งที่ได้ยิน
เชื่อตามคนอื่นหรือตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นจนเกินไป
ลองพิสูจน์สิ่งต่างๆด้วยตัวเองเสียก่อนจะเชื่อ
ตามหลัก “กาลามสูตร”
เพื่อฝึกฝนการเป็นคนที่มีจิตใจหนักแน่นมั่นคง
ดั่งองค์พระพุทธฯ
- พระเนตรมองต่ำ
พระพุทธรูปที่สร้างโดยทั่วไปจะมีพระเนตรมองลง
ที่พระวรกายของพระองค์
ไม่ได้มองดูหน้าต่าง หรือมองดูประตูพระอุโบสถ
ว่าจะมีใครเข้ามาไหว้บ้าง นี่เป็นปริศนาธรรม
สอนให้มองตนเองและพิจารณาตนเองเสมอ
ตักเตือนแก้ไขตนเองก่อนจะไปคอยจับผิดผู้อื่น
ตามปกติคนเรามักจะมองเห็นแต่ความผิดพลาดของบุคคลอื่น โดยลืมมองข้อบกพร่องของตนเอง มัวแต่เอาเวลาไปนินทาว่าร้ายและจ้องแต่จะคอยวิจารณ์หรือเปลี่ยนแปลงคนรอบข้างอย่างเดียว ทำให้สูญเสียโอกาสในการปรับปรุงพัฒนาตัวเอง ใครเล่าจะตักเตือนตัวเราได้ดีกว่าตัวเราเอง จึงมีพุทธพจน์ตรัสให้เตือนตนเอง
“อตฺตนา โจทยตฺตาน” ซึ่งแปลเป็น
กลอนได้ว่า…
“จงเตือนตนของตนให้พ้นผิด
ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน
ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน
ตนแชเชือน ใครจะเตือนให้ป่วยกาล”
นอกจากนั้น พระเนตรที่มองต่ำ
คือการสอนให้ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
ไม่ใช่เหม่อมองฟ้าจนฝันเฟื่องถึงเรื่องที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น
หรือมัวหลงล่องลอยอยู่ในอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว
และไม่มีวันหวนกลับมา
ตาที่มองลงต่ำจะช่วยย้ำเตือนใจเราว่า
“กลับมาก่อนเถิด…
กลับบ้านมาอยู่กับลมหายใจที่ปลายจมูก…
เพราะนั่นคือดินแดนแห่งสวรรค์ที่แท้จริง”
- พระพักตร์อันสงบนิ่ง
ไม่ว่าใครจะด่าว่าพระพุทธรูปอย่างไร
ท่านก็ยังสงบนิ่ง ไม่ว่าน้ำจะท่วม แผ่นดินจะไหว
หรือใครจะ เตะ ต่อย นินทา หรือทำร้ายพระพุทธรูปมากแค่ไหน ท่านก็นิ่งสงบรับแรงกระทบต่างๆเหล่านั้นอย่างมั่นคง
เบิกบาน และไม่หวั่นไหวไปกับปัญหาทั้งเล็กและใหญ่
ให้ความรู้สึกเย็นสบายต่อผู้พบเห็นอยู่เสมอ
ในชีวิตของเรา ไม่ใช่ว่าเราจะต้องยอมคนอยู่เสมอ
แต่ถ้าเราสามารถฝึกรับแรงกระแทกทุกรูปแบบด้วยความนิ่งสงบได้ เราก็จะสามารถตอบโต้อย่างสร้างสรรค์และทรงพลังยิ่งกว่าเดิม เพราะคนบ้าจะโต้ตอบแบบหน้ามืด และคนโง่จะตอบโต้ตอนที่ตัวเองกำลังโกรธ ส่งผลให้ตัวเองและคนอื่นตกไปตายตามกัน
หากเรารู้จักนิ่งสงบ รับแรงกระแทกต่างๆในชีวิต
ได้เหมือน พระพุทธรูป
ขั้นตอนต่อไปของการตอบโต้จะเกิดจากสติ เกิดจากปัญญา
และเกิดจากพลังอันยิ่งใหญ่ที่มาจากใจที่สงบนิ่ง
ซึ่งจะก่อให้เกิด การเปลี่ยนแปลง ที่ไม่สร้างบาดแผล
ให้กับคนอื่นหรือตัวเอง
- รอยยิ้มของผู้ที่เข้าใจโลก
สุดท้าย คือปริศนาจากพระโอษฐ์ที่แย้มยิ้มอยู่เสมอ
ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่รักสรรพสิ่ง รักโลก
และเข้าใจความจริงของโลก…
ความจริงที่ว่า… ทุกสิ่งย่อมเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปเป็นธรรมดา
ความจริงที่ว่า… ไม่มีอะไรแน่นอน
ความจริงที่ว่า… ไม่มีอะไรคงทนถาวร
ความจริงที่ว่า… ไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริง
ความสุขและความทุกข์ เป็นของคู่กันเสมอ
ฉะนั้น “ผู้ที่เข้าใจความจริง”
จะสามารถสงบนิ่งอยู่ได้ในธรรมชาติของสรรพสิ่ง
ไม่วิ่งตามกระแสโลกจนเหนื่อยเกินไป
และสามารถใช้ชีวิตอย่างเบิกบานได้ท่ามกลางพายุ
ที่โหมกระหน่ำ เพราะมีสัจธรรมเป็นที่พักพิง
นอกจากนั้น “รอยยิ้มของพระพุทธรูป”
คือ”รอยยิ้มของผู้ที่ถ่อมตัว”
แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นรอยยิ้มที่เข้าใจความยิ่งใหญ่
และคุณค่าของความเป็นมนุษย์
รู้ว่าแม้ตัวเองจะเป็นเพียงเศษผงธุลีหนึ่งในจักรวาล
แต่ก็เป็นเศษผงธุลีที่สามารถเข้าใจความจริงของจักรวาลได้
จึงทั้งเป็นสิ่งที่พิเศษและไม่พิเศษ ในเวลาเดียวกัน…
ตรีรัก……..(จี้กง รำพัน)
